Ride the Lightning

Onweer.

Heerlijk.

Niet iets wat het overgrote deel van de menselijke bevolking met me eens is.
Heerlijk om bij in slaap te vallen. En dan het getik van de regen tegen het dak en het raam.

Helaas is het nu ook een en al onweer in mijn hoofd. Een storm in een glas water.  Mijn eigen mini-stormpje.

Nu wacht ik nog op de regen, om alles weer af te koelen. De gemixte gevoelens weg laten spoelen door het neergutsende zuiverende water- go Spa. *kuch*

Ik heb de kriebels in mijn buik. In mijn buik en in mijn maag. Al ongeveer twee dagen krijg ik nog amper een hap door mijn keel. Zelfs nu heb ik van die irritante kriebels. En dat voor iemand die ik nu ongeveer al een jaar ken! ..Tenminste, ik dénk dat het voor die ene persoon is. En nee, dat is niet degene waar ik het een aantal posts geleden over had. Dat is het ergste gedeelte.
Serieus, waarom kan ik niet normaal bij één persoon blijven in plaats van steeds naar een ander te jumpen. Who’s next? Sinterklaas?!

*zucht* ach. En dan weet ik nog niet eens of het wederzijds is. Ook al weet ik ondertussen dat ik niet afzichtelijk lelijk ben -soms- en dat ik ook wel eens nagekeken word. Maar dannog, misschien ziet hij me niet op die manier. Misschien wil hij alleen vrienden zijn.

Waarom heb ik zo’n grote fantasie?! BAH. fantasie en werkelijkheid gaan een beetje door elkaar.

Wat wel zo is. Bij hem voel ik me op mijn gemak. Ik heb er geen moeite mee om met hem te praten, en hij is ook niet zo irritant op msn als die jongen waar ik het eerder over had.

Het enige wat ik nu wil is dat hij online komt, en dat het zaterdag is en ik hem weer kan zien… pfft, het leven is hard ¬¬

Ik wil gewoon, knuffelen en mweh, lievvvve dingen <3

Im so glad I found you
I love bein’ around you

Dit zou ik eigenlijk bij “Diepe Zuchten” moeten plaatsen. Helaas is dat geen categorie van mijn blog, en die wil ik ook niet maken.

Ach shit.

Mo