Like the old Trees
Wij mensen zijn nietig in vergelijking met de wereld. We worden geboren, gaan naar school, krijgen werk, trouwen, worden oud en overlijden. Dit alles gebeurt op deze aardbol. Denk je eens in hoeveel verliefde stelletjes al op dat ene bankje daar, onder die wilg gezeten hebben, kijkend naar de sterrenhemel of opkomende zon.
Die ene boom in het park, waar zoveel geliefden de liefde onder bedreven. Namen in de bast, die langzaam vervagen. Net zoals de relaties van de personen die ze erin kerfden. Bomen weten alles. Ze slaan alles op in hun stam, elke jaarring bestaat uit verschillende gebeurtenissen. Vrolijk, droevig, of misschien vol met pijn, de boom weet het.
Seizoenen verstrijken, bladeren vallen, groeien weer aan en vallen vervolgens weer op de grond. Vogels bouwen een nest hoog bovenin de takken, een eekhoorn woont in dat mooie ronde gat in de bast, en het konijn graaft een hol tussen de wortels. Bomen zijn essentieel voor de natuur, voor ons mensen. Wanneer wij sterven blijft de boom bestaan. Hij overleeft ons, de generatie na ons en zelfs nog die dáárna.
Een boom staat voor het leven, het is een thuis voor dieren, en is cruciaal voor ons mensen. Zonder bomen geen leven, zonder leven geen aarde en zonder aarde geen hemel. Alles moet een tegenhanger hebben. Zo heb je zonder donker geen licht en zonder oorlog geen vrede. Denk daar maar eens over na. Ik heb het al gedaan, hoe denk jij daarover?
Door middel van deze blog zul je mij misschien wat beter leren kennen. Het meisje achter de blauwe ogen, de glimlach en vrolijkheid. De échte ik, al denk ik niet dat ik hier alles neer zal zetten, toch zal er meer van mij in zitten dan in álles wat ik hiervoor geschreven heb.
Niet alles zal vrolijk zijn, er zullen gedichten komen, of kleine tekstjes waar ik – op dat moment – veel waarde aan hecht. Natuurlijk komen er ook vrolijke dingen, stukjes verhaal, misschien fiction of gewoon iets grappigs. Ik zal schrijven over de dingen die in mijn zo schijnbaar saaie leven voorkomen. En ik kan je zeggen, zo saai is het echt niet.
With Love,
maart 29, 2008 bij 9:34 pm
Ooh, lieve lieverd. Adembenemend. Ik stopte gewoon zonder dat ik het merkte met het eten van m’n rijstepapje =D
Maar oke, wat ik wilde zeggen… je brengt het weer goed hè. Het is zo doordacht, en toch zo- Je schetst een beeld, neemt me mee, en toont me een stukje van die hemel van je. Ik weet dat je doormiddel hiervan jezelf meer zal gaan zien, en niet alleen jijzelf natuurlijk. Wat je schrijft voor jezelf, puur voor jezelf (al moet het nu wel toonbaar zijn voor anderen) helpt je.
Lieve Mo, schrijf wat er in je opkomt, dat wat je bezighoudt bij elke ademtocht, dat wat je ziet als jij je mooie ogen opslaat. Ik weet zeker dat dit een meer dan mooie blog gaat worden.
I love you